sarilsakgececek-deactivated2016 answered:
Birini çok seversin. Herkesten, her şeyden, kendinden bile çok seversin. Kalbini kalbin yaparsın. Nefes olursun ona. Her şeyden önce onu düşünürsün. Ailen olur. İyi gününde de, kötü gününde de yanında olursun. Kötü olduğunda sana sığınır. Arar bir gece yarısı. Sana ağlar. Dayanamazsın. İçin yanar o ağlarken. Sen de onunla beraber ağlarsın. Yanında olmayı, kötü olduğunda göğsünde uyutmayı, başını boynuna gömüp dünyanın en güzel kokusunu ciğerlerine doldurmayı istersin. Her gece bunların hayaliyle uyursun. Hayali bile mutlu eder seni. Tüm çaban onun içindir. Her şeye katlanırsın onun için. Gecelerce döktüğün gözyaşları onun bir “seni seviyorum” deyişiyle yok olup gider hafızandan. O seni, senin onu sevdiğin kadar sevmez. Hatta çoğu zaman hiç sevmez. Umurunda olmaz ama. “Benim sevgim ikimize de yeter.” dersin. Bir türlü kabullenemezsin seni sevmeyişini. Tüm sevda cümlelerini ona adarsın. Söylediğin her söz onun içindir. Tüm hayallerinin başrolü odur. Her zerresini, her hücresini seversin. Geceleri fotoğrafını izleyerek uykuya dalarsın. Sırf rüyanda onu görüyorsun diye seversin uykuyu. Hak etmez ama. Cepte görür seni. İstediği zaman gelir, istediği zaman gider. Başka bir kadının açtığı yaraları senin sarmanı bekler. Aşıksın ya, kıyamazsın. Sararsın. İyileştirirsin onu. İyileşince de gider. Arkasında bıraktığı ruhsuz bir bedenin bir önemi yoktur onun için. Küfürler eder sana. Kalbini delip geçer. Yine de bir şey diyemezsin. Aşıksın çünkü. Onu kaybetmemek için her şeye katlanırsın. Kendini kaybedersin de onu kaybetmeye elvermez için. Aşk bu sanırım. Tüm yaptıklarına rağmen onu kaybetmekten korkacak kadar çok sevmek.